ఇమేజ్: ప్రజాశక్తి 

జోహార్ మహానుభావా! 

డాక్టర్ త్సవట సత్యనారాయణ మూర్తి (బాబ్జీ) గారికి అశ్రునివాళి

కొంతమంది వ్యక్తులు మన జీవితంలోకి వస్తారు. కొంతకాలం మనతో ఉంటారు. ఆ తర్వాత కాలగర్భంలో కలిసిపోతారు. కానీ మరికొంతమంది మాత్రం తమ వ్యక్తిత్వంతో, సేవాగుణంతో, మానవీయ విలువలతో మన హృదయాల్లో శాశ్వతంగా నిలిచిపోతారు. అలాంటి అరుదైన వ్యక్తిత్వం డాక్టర్ త్సవట సత్యనారాయణ మూర్తి గారిది. మనందరికీ ఆత్మీయులైన బాబ్జీ గారిది.

ఆయనతో నా పరిచయం దాదాపు ఐదు దశాబ్దాల నాటిది. ఆ పరిచయంలో ఎన్నో మధుర జ్ఞాపకాలు, ఎన్నో అనుభవాలు, మరెన్నో నేర్చుకోవాల్సిన విషయాలు ఉన్నాయి.

1975... నా జీవితంలో చెరగని జ్ఞాపకంగా మిగిలిపోయిన సంవత్సరం.

డయాబెటిక్ రెటినోపతి అనే కంటి జబ్బు కారణంగా మా నాన్నగారు కంటిచూపు కోల్పోయారు. ఆ పరిస్థితుల్లో శ్రీకాకుళం జిల్లాలో తన ఉద్యోగాన్ని వదిలి, మా నాన్నగారు సొంత ఊరు పాలకొల్లు చేరుకున్నారు. కాకినాడలో కంటి వైద్యం ప్రారంభించారు. మా నాన్నగారికి బీపీ, షుగర్ సమస్యలు ఉండటంతో, వాటిని నియంత్రించేందుకు పాలకొల్లులో వైద్యం చేయించుకోవాలని, కంటి సమస్యను తాను చూసుకుంటానని కాకినాడలోని డాక్టర్ సూచించారట.

ఈ విషయాలేవీ నాకు అప్పుడు పూర్తిగా తెలియవు. నేను తాడికొండలో పదో తరగతి చదువుతున్నాను.

మా కుటుంబానికి అప్పటివరకు కుటుంబ వైద్యులుగా ఉన్న సీనియర్ డాక్టర్ జంఝాల సూర్యనారాయణ గారికి వయసు పైబడటంతో, కొత్తగా వైద్యం ప్రారంభించిన బాబ్జీ గారి వద్ద మా నాన్నగారు చికిత్స చేయించుకోవడం మొదలుపెట్టారు.

ఆ సమయంలో బాబ్జీ గారు DGO కోర్సు కూడా అభ్యసిస్తూ ఉండేవారు. మా నాన్నగారికి వైద్యం చేస్తూనే ఆ కోర్సు కోసం వెళ్లి వస్తుండేవారు.

1975లో పదో తరగతి పరీక్షలు రాసి పాలకొల్లులోని మా ఇంటికి చేరుకున్న వెంటనే నాకు అప్పగించబడిన మొదటి బాధ్యత మా నాన్నగారిని డాక్టర్ బాబ్జీ గారి ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్లడం.

అప్పటికి నా వయసు కేవలం పదిహేనేళ్లు.

నాన్నగారికి కనిపించకపోయినా, నడవగలిగేవారు. ఆయన చేయి పట్టుకుని ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్లేవాడిని. అక్కడ డాక్టర్ గారి ఎదుట కూర్చోబెట్టేవాడిని.

అప్పట్లో బాబ్జీ గారి ఇల్లు ఒక అందమైన మండువా ఇల్లు. చెక్క కుర్చీలు, నిరాడంబరమైన వాతావరణం. డాక్టర్ గారు కూడా అంతే నిరాడంబరంగా ఉండేవారు. ఎంతో ఆప్యాయంగా మాట్లాడేవారు.

ఆయనలో నన్ను అప్పుడే ఆకట్టుకున్న మరో విశేషం ఆయన ముఖంలో ఎప్పుడూ కనిపించే చిరునవ్వు. ఏ సమయంలో వెళ్లినా తాజాగా పూసిన పువ్వులా కనిపించేవారు. ముఖంలో అలసట అన్నది కనిపించేది కాదు. అదే చిరునవ్వు, అదే ఆప్యాయత!

కాలక్రమంలో మా నాన్నగారి ఆరోగ్యం క్షీణించి, ఆసుపత్రికి రావడం కూడా కష్టమైంది. అప్పుడు బాబ్జీ గారు ఎంతో ఉదారంగా మా ఇంటికే వచ్చి నాన్నగారిని పరీక్షించడం, మందులు ఇవ్వడం, అవసరాన్ని బట్టి మందులు మార్చడం చేసేవారు. దాదాపు ఒక సంవత్సరం పాటు ఆయన మా ఇంటికి వచ్చి వైద్యం అందించారు.

ఆ చిన్న వయసులో నాకు ఆయనతో ఏర్పడిన పరిచయం కేవలం ఒక డాక్టర్‌తో పరిచయం కాదు. ఒక వైద్యుడిలో ఉండాల్సిన మానవత్వానికి మొదటి పరిచయం.

1976లో మా నాన్నగారు కాలం చేశారు. ఆ తర్వాత నా జీవిత ప్రయాణంలోనూ బాబ్జీ గారిని వివిధ సందర్భాల్లో కలుసుకునే అవకాశం లభించింది.

లయన్స్ క్లబ్... సేవాగుణాన్ని దగ్గరగా చూసిన రోజులు.

నేను డిగ్రీ చదువుతున్న రోజుల్లో లియో క్లబ్‌లో సభ్యుడిగా చేరాను. అప్పట్లో బాబ్జీ గారు, డాక్టర్ మల్లికార్జున శర్మ గారు, డాక్టర్ కృష్ణాజీ తదితర వైద్యులు లయన్స్ క్లబ్ ఆధ్వర్యంలో అనేక వైద్య శిబిరాలు నిర్వహించేవారు. మేము లియో సభ్యులుగా చిన్నచిన్న పనులు చేసేవాళ్లం.

అప్పుడు బాబ్జీ గారిని మరింత దగ్గరగా పరిశీలించే అవకాశం కలిగింది.

ఆయన రోగులతో వ్యవహరించే తీరు, వారి సమస్యలను ఓపికగా వినే విధానం, వారికి అర్థమయ్యేలా జబ్బుల గురించి, తీసుకోవలసిన జాగ్రత్తల గురించి చెప్పే పద్ధతి నన్నెంతో ఆకట్టుకున్నాయి.

ఆ శిబిరాలకు వచ్చేవారిలో చాలామంది నిరుపేదలు. వారు వైద్యం కోసం డబ్బు చెల్లించే రోగులు కాదు. లయన్స్ క్లబ్ ఆధ్వర్యంలో ఉచిత వైద్యం పొందడానికి వచ్చినవారు.

చాలామందికి వైద్యులు చెప్పే విషయాలు వెంటనే అర్థమయ్యేవి కావు. అయినప్పటికీ బాబ్జీ గారు ఏమాత్రం అసహనం ప్రదర్శించకుండా, ఒకటికి రెండుసార్లు, అవసరమైతే మూడుసార్లు కూడా ఓపికగా వివరించేవారు.

రోగులతో మనం ఎలా మాట్లాడాలి, వారిపట్ల ఎంత ఓర్పుతో వ్యవహరించాలి అన్నది మాకు కూడా బాబ్జీ గారు చెబుతుండేవారు.

అప్పుడు మేము రోగుల పేర్లు, చిరునామాలు, రిజిస్ట్రేషన్ వివరాలు నమోదు చేస్తూ ఉండేవాళ్లం. ఆ చిన్నపాటి సేవలో భాగంగా ఆయనను దగ్గరగా గమనించడం నా అదృష్టం.

లయన్స్ క్లబ్ ఆధ్వర్యంలో ఐ హాస్పిటల్ కోసం ఒక బస్సు కొనుగోలు చేసిన సందర్భంలో కూడా ఆయన అంకితభావాన్ని దగ్గరగా గమనించాను. మా డిస్ట్రిబ్యూటర్ ఆ కమిటీలో సభ్యుడిగా ఉండటంతో, ఆయన తరఫున నేను కొన్ని సమావేశాలకు హాజరయ్యేవాడిని. ఆ బస్సు బాడీ నిర్మాణానికి సంబంధించి విజయవాడలోని టెక్నో బిల్డర్స్ వద్ద ఏర్పాట్లు చేయడంలో కూడా నేను పాల్గొన్నాను. ఆ సందర్భాల్లో బాబ్జీ గారు ప్రతి పనిపట్ల చూపిన శ్రద్ధ, బాధ్యత, నిబద్ధత నాకు స్పష్టంగా కనిపించాయి.

ఒక వైద్యుడిగా ఆయనలోని అధ్యయనశీలత, వృత్తి నిబద్ధత.

తర్వాత కొంతకాలం నేను మెడికల్ రిప్రజెంటేటివ్‌గా పనిచేశాను. అప్పటికి బాబ్జీ గారు ప్రముఖ సర్జన్‌గా ఎంతో పేరు సంపాదించారు.

మొదట్లో ఆయనను కలవడానికి వెళ్లాలంటే కొంత సంకోచంగా ఉండేది. ఎందుకంటే మా కంపెనీ ఉత్పత్తులు ప్రధానంగా సర్జన్లకు సంబంధించినవి కాకపోవడంతో, ఆయనకు వాటిని పరిచయం చేయడంలో పెద్దగా అవకాశం ఉండదని భావించేవాడిని. పైగా ఆయన ఎంతో బిజీగా ఉండేవారు. అయితే మా డిస్ట్రిబ్యూటర్ ప్రోత్సాహంతో ఒకసారి ఆయనను కలవడానికి వెళ్లాను.

చాలా కాలం తర్వాత నన్ను చూడగానే ఆయన వెంటనే గుర్తుపట్టి ఆప్యాయంగా పలకరించారు. నా మాటలు శ్రద్ధగా విన్నారు. మా ఉత్పత్తుల్లో తన వైద్య విధానానికి ఉపయోగపడే అవకాశం ఉంటే తప్పకుండా ప్రిస్క్రైబ్ చేస్తానని చెప్పారు. ఆయన చూపిన ఆ ఆత్మీయత నాకు ఎంతో ఆనందాన్ని కలిగించింది.

ఆ సమయంలో ఆయనను కలవడానికి వెళ్లినప్పుడల్లా నేను గమనించిన మరో విశేషం ఉంది.

మేము మెడికల్ రిప్రజెంటేటివ్‌లుగా వైద్యులకు కొత్త మందులకు సంబంధించిన వైద్య సాహిత్యం, తాజా పరిశోధనలు, పరిశోధనల ఫలితాలకు సంబంధించిన సమాచారాన్ని అందించేవాళ్లం. సాధారణంగా వైద్యులు ఎంతో బిజీగా ఉంటారు. అందువల్ల అటువంటి సమాచారాన్ని పూర్తిగా చదివి, దానిపై చర్చించడానికి సమయం కేటాయించడం అందరివల్లా సాధ్యం కాదు.

కానీ బాబ్జీ గారు మాత్రం అలా కాదు.

ఆయన చేతికి ఏ కాగితం వెళ్లినా సరే, దాన్ని శ్రద్ధగా చదివేవారు. అందులోని విషయాన్ని అర్థం చేసుకుని, దానిలోని శాస్త్రీయ అంశాల గురించి మాతో చర్చించేవారు. తాజా పరిశోధనల పట్ల ఆయనకున్న ఆసక్తి, నిరంతరం కొత్త విషయాలు తెలుసుకోవాలన్న తపన నాకు ఎంతో ఆశ్చర్యాన్ని కలిగించేవి.

ఒకసారి ఆయన దగ్గరకు వెళ్లినప్పుడు, నా ప్రొడక్ట్స్ గురించి మాట్లాడుతున్న సందర్భంలో కాఫీ తీసుకోమని ఆఫర్ చేశారు.

అప్పటికే ఆయన దగ్గర చాలామంది రోగులు వేచి ఉన్నారు.

నేను, "అయ్యో డాక్టర్ గారూ! మీ కోసం చాలామంది రోగులు వెయిట్ చేస్తున్నారు. మిమ్మల్ని ఎక్కువసేపు ఇబ్బంది పెట్టడం ఎందుకండీ?" అన్నాను.

అప్పుడు ఆయన నవ్వుతూ, "నేను మీతో మాట్లాడిన ఈ కాసేపు రిలాక్స్ అవుతానండి. మీతో పాటు నేను కూడా కాఫీ తాగుతాను. అందుకని తీసుకోండి" అన్నారు.

ఎంత గొప్ప మనస్తత్వం! ఎంత సహజమైన ఆత్మీయత!

తన దగ్గరకు వచ్చిన వ్యక్తికి తాను సమయం కేటాయించడం వల్ల తనకు కూడా విశ్రాంతి లభిస్తుందని చెప్పగలిగేంత సౌశీల్యం ఆయనది.

ఇంకొక విశేషం ఏమిటంటే, వయసులోనూ, అనుభవంలోనూ, వృత్తిపరమైన స్థాయిలోనూ తనకంటే ఎంతో చిన్నవారైనా సరే, అందరినీ ఎంతో మర్యాదగా 'అండి' అని సంబోధించేవారు. ఎదుటివారికి గౌరవం ఇవ్వడంలో ఆయనకు ఎలాంటి భేషజాలూ ఉండేవి కావు.

అంతటి పేరు, ప్రతిష్ఠ, వృత్తిపరమైన ఉన్నత స్థాయి ఉన్నప్పటికీ ఆయనలో ఇసుమంతైనా అహంకారం కనిపించేది కాదు.

క్రమశిక్షణకు, పద్ధతికి నిలువెత్తు నిదర్శనం.

డాక్టర్ బాబ్జీ గారిలో నాకు బాగా నచ్చిన మరో లక్షణం క్రమపద్ధతిపై ఆయనకున్న మక్కువ.

ఆయన ఆసుపత్రికి 'శ్రీ వెంకటేశ్వర నర్సింగ్ హోమ్' అని పేరు పెట్టి, దాని కింద 'Towards Systematic Medicine' అనే నినాదాన్ని పొందుపరిచారు.

ఆ నినాదం కేవలం ఒక వాక్యం కాదు. ఆయన వైద్య వృత్తిని నిర్వహించే విధానానికి అద్దం పట్టేది.

అన్ని పనులూ ఒక క్రమపద్ధతిలో జరగాలని ఆయన కోరుకునేవారు. అందుకోసం పట్టుబట్టేవారు కూడా.

ఆయన ఆపరేషన్ థియేటర్ ఎంతో పరిశుభ్రంగా, పద్ధతిగా ఉండేది. నిర్ణీత ప్రక్రియ ప్రకారం క్రిమిసంహారక చర్యలు పూర్తయిన తర్వాతే ఆయన ఆపరేషన్ థియేటర్‌లోకి ప్రవేశించేవారు. పరిశుభ్రత, క్రమశిక్షణ, వైద్య విధానాల్లో ప్రమాణాలు పాటించడం విషయంలో ఆయన ఎక్కడా రాజీపడేవారు కాదు.

వైద్యం అనేది కేవలం వ్యాధిని నయం చేయడం మాత్రమే కాదని, అది శాస్త్రీయమైన క్రమశిక్షణతో, బాధ్యతతో నిర్వహించాల్సిన వృత్తి అని ఆయన తన ఆచరణ ద్వారా చూపించేవారు.

ఆయనలోని వక్తృత్వం కూడా అంతే అద్భుతం.

నిడదవోలులో జరిగిన ఒక లయన్స్ క్లబ్ కన్వెన్షన్‌లో చాలామంది ప్రముఖులు పాల్గొన్నారు. ముఖ్యంగా 'శంకరాభరణం' ఫేమ్ సోమయాజులు గారు విచ్చేసిన ఆ కార్యక్రమంలో బాబ్జీ గారు మాస్టర్ ఆఫ్ సెరిమనీస్‌గా వ్యవహరించిన తీరు అద్భుతం.

ఆయన ఇంగ్లీషులో మాట్లాడే విధానం, ఆంగ్ల ప్రసంగాన్ని అందంగా తెలుగులోకి అనువదిస్తూ చెప్పే పద్ధతి, గంభీరతకు బదులుగా మృదుత్వం, అనునయం ఉట్టిపడేలా మాట్లాడే తీరు నన్నెంతో ముగ్ధుడిని చేసింది.

ఆయనలో ఒక గొప్ప వైద్యుడే కాదు, ఒక మంచి వక్త, ఒక అద్భుతమైన వ్యక్తిత్వం ఉన్న మనిషి కూడా ఉన్నాడని అప్పుడు మరింత స్పష్టంగా అర్థమైంది.

విద్యాభిమానం... భావితరాల నిర్మాణం పట్ల బాధ్యత!

బాబ్జీ గారిలోని మరో విశిష్టమైన కోణం ఆయనకున్న విద్యాభిమానం, విజ్ఞానపిపాస. విద్యాసంస్థలు ఏ కార్యక్రమానికైనా ఆహ్వానిస్తే, తన వృత్తిపరమైన బిజీ షెడ్యూల్‌లో కూడా సమయం కేటాయించి హాజరయ్యేవారు.

ముఖ్యంగా విద్యార్థులను ఉద్దేశించి మాట్లాడేటప్పుడు ఎంతో శ్రద్ధగా ముందస్తు సన్నాహాలు చేసుకునేవారు. ఎందుకంటే పిల్లలతో మాట్లాడాలంటే వారి స్థాయికి మనం దిగివచ్చి, వారికి అర్థమయ్యే భాషలో, ఆసక్తి కలిగించే విధంగా విషయాలను వివరించాలన్నది ఆయన అభిప్రాయం. విద్యార్థుల భవిష్యత్తు పట్ల ఆయనకున్న శ్రద్ధకు ఇది నిదర్శనం.

ఆయన విద్య పట్ల తనకున్న అభిమానాన్ని మాటలకే పరిమితం చేయలేదు. స్వయంగా 'సవబితా కాలేజ్' పేరుతో బాలికల కోసం ఒక జూనియర్ కళాశాలను స్థాపించి, దానికి 'Stress Free Education' అనే లక్ష్యాన్ని నిర్దేశించారు. విద్యార్థినులు ఒత్తిడికి లోనుకాకుండా ఆనందంగా విద్యను అభ్యసించాలన్నది ఆయన ఆకాంక్ష.

అంతేకాదు, ఆర్థిక ఇబ్బందుల కారణంగా విద్యకు దూరమవుతున్న ఎంతోమంది విద్యార్థులకు ఆర్థిక సహాయం అందించి, వారి చదువుకు తోడ్పడ్డారు. ఎందరో విద్యార్థుల విద్యాభ్యాసానికి ఆయన దాతృత్వం అండగా నిలిచింది.

ఒక వైపు రోగులకు వైద్యం అందిస్తూ, మరోవైపు విద్యార్థులకు విద్యను అందించేందుకు కృషి చేయడం ద్వారా సమాజానికి ఆయన చేసిన సేవ బహుముఖమైనది. ఒక వైద్యుడిగా శరీరాలకు స్వస్థత చేకూర్చడమే కాకుండా, విద్య ద్వారా భావితరాల జీవితాలకు వెలుగునివ్వాలన్న ఆయన తపన నిజంగా అభినందనీయం.

భారతీయ సంస్కృతి, యోగా – ధ్యానం పట్ల అభిమానం!

మన సనాతన సంప్రదాయాలు, భారతీయ సంస్కృతి పట్ల బాబ్జీ గారికి ఎంతో మక్కువ ఉండేది. యోగా, మెడిటేషన్ వంటి ఆరోగ్యకరమైన జీవన విధానాలను ఆయన ఎంతగానో ప్రోత్సహించేవారు.

ఈ అంశాలకు సంబంధించిన కార్యక్రమాలు ఎక్కడ జరిగినా, వీలైనప్పుడు స్వయంగా అక్కడికి వెళ్లి పాల్గొనేవారు. అక్కడి సాధకులను ఉద్దేశించి ఉత్తేజభరితంగా ప్రసంగిస్తూ, వారిలో మరింత ఉత్సాహాన్ని నింపేవారు. యోగా, ధ్యానం మనిషి శారీరక ఆరోగ్యానికే కాకుండా మానసిక ప్రశాంతతకు, ఆత్మవిశ్వాసానికి కూడా ఎంతగానో దోహదపడతాయని ఆయన విశ్వసించేవారు.

ఆయన కుమార్తె డాక్టర్ సబిత గారి పేరు మీద, వారి ఆసుపత్రికి ఎదురుగా 'డాక్టర్ సబిత ధ్యాన మందిరం' నిర్మించడం కూడా ధ్యానం పట్ల ఆయనకున్న అభిమానం, ఆసక్తికి ఒక నిదర్శనంగా నిలుస్తుంది.

భారతీయ జీవన విధానంలోని మంచి విలువలను సమాజంలో ప్రోత్సహించాలన్న ఆయన తపన అభినందనీయం.

రాజకీయ ప్రయాణం... నా వ్యక్తిగత అభిప్రాయం.

ఆ తర్వాత బాబ్జీ గారు ఎన్నికల్లో పోటీ చేయడానికి సిద్ధపడినప్పుడు, అంత గొప్ప వైద్యుడు రాజకీయాల్లోకి వెళ్లాల్సిన అవసరం ఏమిటని నాకు అనిపించింది.

రాజకీయ నాయకులు చాలామంది ఉంటారు. కానీ బాబ్జీ గారి వంటి నిస్వార్థంగా సేవ చేసే వైద్యులు ఎంతమంది ఉంటారు?

ఆయనలోని నిబద్ధత, నిరాడంబరత, మృదుస్వభావం, సేవాభావం రాజకీయాలకు పూర్తిగా సరిపోవని నా వ్యక్తిగత అభిప్రాయం.

అయితే ఆయన ఎన్నికల్లో విజయం సాధించారు. ప్రజాసేవలోనూ తనదైన ముద్ర వేశారు. ఆ తర్వాత టికెట్ రాకపోవడం, స్వతంత్ర అభ్యర్థిగా పోటీ చేయడం, మళ్లీ రాజకీయంగా విజయం సాధించేందుకు ప్రయత్నించడం వంటి పరిణామాలన్నీ దగ్గరగా గమనించాను.

ఆయన మళ్లీ విజయం సాధించలేకపోవడం నాకు బాధ కలిగించేది.

అయితే రాజకీయ విజయాలు, అపజయాలు ఒక వ్యక్తి గొప్పతనాన్ని నిర్ణయించలేవు. బాబ్జీ గారి గొప్పతనం ఆయన చేసిన వైద్యసేవలోనూ, ఆయన వ్యక్తిత్వంలోనూ, ప్రజల హృదయాల్లో ఆయన సంపాదించుకున్న స్థానంలోనూ ఉంది.

వ్యక్తిగత జీవితంలోనూ ఆయన ఎన్నో ఒడిదుడుకులను ఎదుర్కొన్నారు. కానీ కష్టాలను ఎదుర్కొన్న ధైర్యం, సుఖదుఃఖాల్లో ఆయన ప్రదర్శించిన సంయమనం, సేవ చేసేటప్పుడు చూపిన నిబద్ధత, మాట్లాడేటప్పుడు ప్రదర్శించిన మృదుత్వం... అన్నీ ఆయనను ఒక ఆదర్శప్రాయమైన వ్యక్తిగా నిలబెట్టాయి.

వృద్ధాప్యంలోనూ అదే సేవాభావం.

వృద్ధుల సంఘం (Senior Citizens Association) కార్యక్రమంలో ఆయన ప్రసంగించడం కూడా నాకు గుర్తుంది.

ఆ సందర్భంగా ఆయన చెప్పిన ఒక మాట నన్నెంతో కదిలించింది.

"నా వంతుగా, నా దగ్గరకు ఏ వృద్ధుడు వైద్యం కోసం వచ్చినా ఉచితంగా వైద్యం అందిస్తాను" అని డాక్టర్ గారు అప్పుడు ప్రకటించారు.

వయసు పెరిగినా, వృత్తిలో ఎంతటి ఉన్నత స్థాయికి చేరుకున్నా, తన దగ్గరకు వచ్చే వృద్ధులకు ఉచితంగా వైద్యం అందించాలన్న ఆయన సంకల్పం ఆయనలోని మానవత్వానికి నిదర్శనం.

పాలకొల్లు అంటే ఆయనకు ఎంతో ప్రేమ. పాలకొల్లు ప్రజలకూ ఆయనంటే అంతే అభిమానం. ఆయన అంతిమ సంస్కారాల సందర్భంగా ప్రజలు చూపించిన అపారమైన ప్రేమాభిమానాలు, గౌరవం చూస్తే ఆయన ప్రజల హృదయాల్లో ఎంతటి స్థానాన్ని సంపాదించుకున్నారో అర్థమవుతుంది.

ఇంతటి సౌశీల్యమూర్తిని పాలకొల్లు కోల్పోయింది.

ఇంతటి గొప్ప మనిషిని, ఇంతటి మానవతావాదిని మళ్లీ చూడగలనని నేను అనుకోవడం లేదు.

డాక్టర్ బాబ్జీ గారూ!

మీతో నా పరిచయం నా పదిహేనేళ్ల ప్రాయంలో మొదలైంది. మా నాన్నగారికి వైద్యం చేసిన వైద్యుడిగా మొదలైన మీ పరిచయం, ఒక గొప్ప వ్యక్తిత్వాన్ని దగ్గరగా చూసిన అనుభవంగా నా జీవితంలో నిలిచిపోయింది.

మీ చిరునవ్వు, మీ ఆప్యాయత, మీ క్రమశిక్షణ, మీ అధ్యయనశీలత, మీ వృత్తి నిబద్ధత, మీ సౌశీల్యం... ఇవన్నీ నా మనసులో ఎప్పటికీ చెరిగిపోని జ్ఞాపకాలుగా మిగిలిపోతాయి.

నేను ఎప్పుడైనా ఏదైనా మందు వేసుకున్నప్పుడు, ఏ వైద్యుడితోనైనా మాట్లాడినప్పుడు, ఏదైనా సభకు హాజరైనప్పుడు... మీ జ్ఞాపకం మెరుపులా నా మనసులో తళుక్కుమంటుంది.

మీరు నాకు కేవలం ఒక గొప్ప డాక్టర్ మాత్రమే కాదు. ఒక వైద్యుడు ఎలా ఉండాలి, ఒక మనిషి ఎలా జీవించాలి, ఎదుటివారితో ఎలా మాట్లాడాలి, సేవను ఎలా నిర్వర్తించాలి అన్న విషయాలకు ఒక సజీవ ఉదాహరణ.

మీ వంటి వ్యక్తులు మరణించినా, వారు వదిలివెళ్లిన విలువలు, జ్ఞాపకాలు, సేవానిరతి ఎన్నటికీ మరణించవు.

మీ ఆత్మకు శాంతి చేకూరాలని మనస్ఫూర్తిగా ప్రార్థిస్తున్నాను.

భావపూర్వక అశ్రునివాళి...

జోహార్ మహానుభావా! జోహార్ డాక్టర్ త్సవటపల్లి  సత్యనారాయణ మూర్తి (బాబ్జీ) గారూ! 🙏